Giriş
Para sayma ile ilgili bir rüya, bir Hristiyan arasında merak, endişe, vicdan azabı veya umut gibi çeşitli tepkiler uyandırabilir. Çünkü para, Kutsal Yazı’da en yüklü simgelerden biridir; bu nedenle böyle bir rüya doğal olarak teolojik soruları gündeme getirir. Ancak Hristiyanlar şunu not etmelidir: Kutsal Yazı bir rüya sözlüğü değildir. Uyku sırasında görülen her görüntü için bire bir bir kod sunmaz. Bunun yerine Kutsal Yazı, bu tür imgelerin sadakatle ve Kutsal Yazı merkezli bir yaklaşımla ne anlama gelebileceğini ayırt etmeye yardımcı olan sembolik çerçeveler ve teolojik kategoriler sunar. Bir rüyayı sorumlu bir şekilde yorumlamak, onu otomatik bir vahiy gibi ele almak yerine Kutsal Yazı, dua ve cemaat ayırtıma ışığına getirmek demektir.
Kutsal Yazılarda Sembolizm
Para ve sayma, Kutsal Yazı boyunca çeşitli anlamlarla görünür. Çoğu zaman maddi zenginlik nimet olarak gösterilse de, aynı zamanda ayartı, yanlış yere güven, sorumluluk veya yönetimin ölçüsü anlamına da gelebilir. Kutsal anlatı ve öğretide sayma, hesap tutma ve yöneticilik dili, maddi kaynakları ahlaki ve ruhsal temalarla ilişkilendirir: sahip olduklarımızı nasıl kullandığımız, kime hizmet ettiğimiz ve Tanrı’nın sadakatli yönetimi nasıl değerlendirdiği gibi.
19“Kendinize dünyevî servet biriktirmeyin. Çünkü güve ve pas onu yiyip bitirir. Ya da hırsızlar girip onu çalar. 20Bunun yerine, kendinize semavî servet biriktirin. Semada ne güve ne de pas ona zarar verir. Hırsızlar da içeri girip onu çalamazlar. 21Servetiniz neredeyse kalbiniz de oradadır.
“Kimse iki efendiye kulluk edemez. Birini sever, diğerinden nefret eder, ya da birine sadık olur, diğerini umursamaz. Siz hem Allah’a hem de paraya kulluk edemezsiniz.
Sonra İsa kalabalığa dönerek, “Dikkat edin, kendinizi her türlü açgözlülükten koruyun, çünkü insanın hayatı sahip olduğu mallara bağlı değildir” dedi.
Çünkü her kötülüğün bir kökü para sevgisidir. Nitekim para için yanıp tutuşan kimileri imandan saptılar ve kendi başlarına bir sürü belâ açtılar.
14“Semavî Hükümranlık, yolculuğa çıkan bir adama benzer. Adam, ayrılmadan önce hizmetkârlarını çağırmış, onlara mallarını emanet etmiş. 15Hizmetkârlarının kabiliyetine göre birine beş, birine iki, birine de bir çuval gümüş para vermiş. Sonra yoluna gitmiş. 16Beş çuval alan hemen gidip parayı işletmiş ve beş çuval daha kazanmış. 17Aynı şekilde iki çuval alan iki çuval daha kazanmış. 18Fakat bir çuval para alan hizmetkâr gitmiş, bir çukur kazmış ve efendisinin parasını oraya saklamış. 19“Uzun zaman sonra bu hizmetkârların efendisi geri dönmüş. Onlarla hesap görmeye oturmuş. 20Beş çuval para alan adam yanında beş çuval daha getirmiş. ‘Efendim’ demiş, ‘Bana beş çuval para emanet etmiştin; bak, beş çuval daha kazandım.’ 21“Efendisi ona şöyle demiş: ‘Aferin! Sen iyi ve itimada lâyık bir hizmetkârsın! Küçük işte sadık kaldın, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, sevincime ortak ol!’ 22“Sonra iki çuval para alan adam gelmiş. ‘Efendim’ demiş, ‘Bana iki çuval para emanet etmiştin; bak, iki çuval daha kazandım.’ 23“Efendisi ona şöyle demiş: ‘Aferin! Sen iyi ve itimada lâyık bir hizmetkârsın! Küçük işte sadık kaldın, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, sevincime ortak ol!’ 24“Daha sonra bir çuval para alan adam gelmiş. ‘Efendim’ demiş, ‘Senin sert bir adam olduğunu biliyorum. Ekmediğin yerden biçer, harman savurmadığın yerden devşirirsin. 25Korktum, gittim, verdiğin çuvalı gömdüm. İşte, al paran burda!’ 26“Efendisi ona şöyle demiş: ‘Seni yararsız ve tembel hizmetkâr! Madem ekmediğim yerden biçtiğimi, harman savurmadığım yerden devşirdiğimi biliyorsun, 27paramı neden işletmedin? Ben de geldiğim zaman paramı faiziyle birlikte geri alırdım.’ 28Sonra diğer hizmetkârlarına, ‘Bu adamın elindeki çuvalı alın, on çuval parası olana verin’ demiş. 29‘Kimin elinde çok varsa, ona daha çok verilecek ve bolluğa kavuşacak. Fakat kimin elinde az varsa, elindeki de alınacak. 30Öyleyse şu yararsız hizmetkârı dışarıya, karanlığa atın! Orada feryat ve figan olacaktır.’
16Sonra onlara şu misali verdi: “Bir zamanlar zengin bir adam varmış. Toprağı bol ürün verirmiş. 17Adam kendi kendine, ‘Ürünümü saklayacak yerim yok, ne yapmalıyım?’ diye sormuş. 18“Sonra da, ‘Şöyle yapacağım’ demiş. ‘Ambarlarımı yıkıp daha büyüklerini yapacağım. Bütün buğdayımı, ürünümü yeni ambarlarımda saklayacağım.’ 19Kendime, ‘Ey canım, yıllarca yetecek kadar bol malın var. Rahatına bak, ye, iç, hayatın tadını çıkar diyeceğim.’ 20“Fakat Allah ona, ‘Seni akılsız adam! Bu gece canından olacaksın. Biriktirdiklerin kime kalacak?’ demiş. 21“İşte kendisi için servet biriktiren, fakat Allah katında zengin olmayan kişinin sonu böyle olur.”
Bu pasajlar, Kutsal Yazı’da paranın içsel tutumlara, sadakatli yöneticilik çağrısına ve mülklerin yüreği egemen kılmasının tehlikesine işaret edebileceğini gösterir. Özellikle sayma, değerlendirme, ayrıntıya dikkat ve ya sadakatli bir yönetim ya da kaygılı bir takıntı olabilen bir hesaplama tutumunu çağrıştırır.
Kutsal Gelenekte Rüyalar
Kutsal Yazı, rüyaları kurtuluş tarihinde Tanrı’nın konuşma yollarından biri olarak kaydeder, özellikle Eski Ahit’te. Yusuf ve Daniel, Tanrı tarafından verilen yorumları kamu sonuçlarına yol açan başlıca örneklerdir. Bununla birlikte, kutsal anlatılar rüyaları temkinli bir şekilde ele alır; rüyalar sınanır, yorumlanır ve Tanrı’nın vahyolunmuş Sözüyle tartılır. Hristiyan teolojisi, Tanrı rüyaları kullanabiliyorsa da bunların dikkatli ayırt etmeye ihtiyaç duyduğunu ve Kutsal Yazı ile dindar hikmet ölçüsünden geçirilmesi gerektiğini onaylar.
1And it came to pass at the end of two full years, that Pharaoh dreamed: and, behold, he stood by the river. 2And, behold, there came up out of the river seven well favoured kine and fatfleshed; and they fed in a meadow. 3And, behold, seven other kine came up after them out of the river, ill favoured and leanfleshed; and stood by the other kine upon the brink of the river. 4And the ill favoured and leanfleshed kine did eat up the seven well favoured and fat kine. So Pharaoh awoke. 5And he slept and dreamed the second time: and, behold, seven ears of corn came up upon one stalk, rank and good. 6And, behold, seven thin ears and blasted with the east wind sprung up after them. 7And the seven thin ears devoured the seven rank and full ears. And Pharaoh awoke, and, behold, it was a dream. 8And it came to pass in the morning that his spirit was troubled; and he sent and called for all the magicians of Egypt, and all the wise men thereof: and Pharaoh told them his dream; but there was none that could interpret them unto Pharaoh. 9Then spake the chief butler unto Pharaoh, saying, I do remember my faults this day: 10Pharaoh was wroth with his servants, and put me in ward in the captain of the guard’s house, both me and the chief baker: 11And we dreamed a dream in one night, I and he; we dreamed each man according to the interpretation of his dream. 12And there was there with us a young man, an Hebrew, servant to the captain of the guard; and we told him, and he interpreted to us our dreams; to each man according to his dream he did interpret. 13And it came to pass, as he interpreted to us, so it was; me he restored unto mine office, and him he hanged. 14Then Pharaoh sent and called Joseph, and they brought him hastily out of the dungeon: and he shaved himself, and changed his raiment, and came in unto Pharaoh. 15And Pharaoh said unto Joseph, I have dreamed a dream, and there is none that can interpret it: and I have heard say of thee, that thou canst understand a dream to interpret it. 16And Joseph answered Pharaoh, saying, It is not in me: God shall give Pharaoh an answer of peace. 17And Pharaoh said unto Joseph, In my dream, behold, I stood upon the bank of the river: 18And, behold, there came up out of the river seven kine, fatfleshed and well favoured; and they fed in a meadow: 19And, behold, seven other kine came up after them, poor and very ill favoured and leanfleshed, such as I never saw in all the land of Egypt for badness: 20And the lean and the ill favoured kine did eat up the first seven fat kine: 21And when they had eaten them up, it could not be known that they had eaten them; but they were still ill favoured, as at the beginning. So I awoke. 22And I saw in my dream, and, behold, seven ears came up in one stalk, full and good: 23And, behold, seven ears, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them: 24And the thin ears devoured the seven good ears: and I told this unto the magicians; but there was none that could declare it to me. 25And Joseph said unto Pharaoh, The dream of Pharaoh is one: God hath shewed Pharaoh what he is about to do. 26The seven good kine are seven years; and the seven good ears are seven years: the dream is one. 27And the seven thin and ill favoured kine that came up after them are seven years; and the seven empty ears blasted with the east wind shall be seven years of famine. 28This is the thing which I have spoken unto Pharaoh: What God is about to do he sheweth unto Pharaoh. 29Behold, there come seven years of great plenty throughout all the land of Egypt: 30And there shall arise after them seven years of famine; and all the plenty shall be forgotten in the land of Egypt; and the famine shall consume the land; 31And the plenty shall not be known in the land by reason of that famine following; for it shall be very grievous. 32And for that the dream was doubled unto Pharaoh twice; it is because the thing is established by God, and God will shortly bring it to pass. 33Now therefore let Pharaoh look out a man discreet and wise, and set him over the land of Egypt. 34Let Pharaoh do this, and let him appoint officers over the land, and take up the fifth part of the land of Egypt in the seven plenteous years. 35And let them gather all the food of those good years that come, and lay up corn under the hand of Pharaoh, and let them keep food in the cities. 36And that food shall be for store to the land against the seven years of famine, which shall be in the land of Egypt; that the land perish not through the famine. 37And the thing was good in the eyes of Pharaoh, and in the eyes of all his servants. 38And Pharaoh said unto his servants, Can we find such a one as this is, a man in whom the Spirit of God is? 39And Pharaoh said unto Joseph, Forasmuch as God hath shewed thee all this, there is none so discreet and wise as thou art: 40Thou shalt be over my house, and according unto thy word shall all my people be ruled: only in the throne will I be greater than thou. 41And Pharaoh said unto Joseph, See, I have set thee over all the land of Egypt. 42And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck; 43And he made him to ride in the second chariot which he had; and they cried before him, Bow the knee: and he made him ruler over all the land of Egypt. 44And Pharaoh said unto Joseph, I am Pharaoh, and without thee shall no man lift up his hand or foot in all the land of Egypt. 45And Pharaoh called Joseph’s name Zaphnath–paaneah; and he gave him to wife Asenath the daughter of Poti–pherah priest of On. And Joseph went out over all the land of Egypt. 46And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. 47And in the seven plenteous years the earth brought forth by handfuls. 48And he gathered up all the food of the seven years, which were in the land of Egypt, and laid up the food in the cities: the food of the field, which was round about every city, laid he up in the same. 49And Joseph gathered corn as the sand of the sea, very much, until he left numbering; for it was without number. 50And unto Joseph were born two sons before the years of famine came, which Asenath the daughter of Poti–pherah priest of On bare unto him. 51And Joseph called the name of the firstborn Manasseh: For God, said he, hath made me forget all my toil, and all my father’s house. 52And the name of the second called he Ephraim: For God hath caused me to be fruitful in the land of my affliction. 53And the seven years of plenteousness, that was in the land of Egypt, were ended. 54And the seven years of dearth began to come, according as Joseph had said: and the dearth was in all lands; but in all the land of Egypt there was bread. 55And when all the land of Egypt was famished, the people cried to Pharaoh for bread: and Pharaoh said unto all the Egyptians, Go unto Joseph; what he saith to you, do. 56And the famine was over all the face of the earth: And Joseph opened all the storehouses, and sold unto the Egyptians; and the famine waxed sore in the land of Egypt. 57And all countries came into Egypt to Joseph for to buy corn; because that the famine was so sore in all lands.
1And in the second year of the reign of Nebuchadnezzar Nebuchadnezzar dreamed dreams, wherewith his spirit was troubled, and his sleep brake from him. 2Then the king commanded to call the magicians, and the astrologers, and the sorcerers, and the Chaldeans, for to shew the king his dreams. So they came and stood before the king. 3And the king said unto them, I have dreamed a dream, and my spirit was troubled to know the dream. 4Then spake the Chaldeans to the king in Syriack, O king, live for ever: tell thy servants the dream, and we will shew the interpretation. 5The king answered and said to the Chaldeans, The thing is gone from me: if ye will not make known unto me the dream, with the interpretation thereof, ye shall be cut in pieces, and your houses shall be made a dunghill. 6But if ye shew the dream, and the interpretation thereof, ye shall receive of me gifts and rewards and great honour: therefore shew me the dream, and the interpretation thereof. 7They answered again and said, Let the king tell his servants the dream, and we will shew the interpretation of it. 8The king answered and said, I know of certainty that ye would gain the time, because ye see the thing is gone from me. 9But if ye will not make known unto me the dream, there is but one decree for you: for ye have prepared lying and corrupt words to speak before me, till the time be changed: therefore tell me the dream, and I shall know that ye can shew me the interpretation thereof. 10The Chaldeans answered before the king, and said, There is not a man upon the earth that can shew the king’s matter: therefore there is no king, lord, nor ruler, that asked such things at any magician, or astrologer, or Chaldean. 11And it is a rare thing that the king requireth, and there is none other that can shew it before the king, except the gods, whose dwelling is not with flesh. 12For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. 13And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. 14Then Daniel answered with counsel and wisdom to Arioch the captain of the king’s guard, which was gone forth to slay the wise men of Babylon: 15He answered and said to Arioch the king’s captain, Why is the decree so hasty from the king? Then Arioch made the thing known to Daniel. 16Then Daniel went in, and desired of the king that he would give him time, and that he would shew the king the interpretation. 17Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: 18That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. 19Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. 20Daniel answered and said, Blessed be the name of God for ever and ever: for wisdom and might are his: 21And he changeth the times and the seasons: he removeth kings, and setteth up kings: he giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: 22He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him. 23I thank thee, and praise thee, O thou God of my fathers, who hast given me wisdom and might, and hast made known unto me now what we desired of thee: for thou hast now made known unto us the king’s matter. 24Therefore Daniel went in unto Arioch, whom the king had ordained to destroy the wise men of Babylon: he went and said thus unto him; Destroy not the wise men of Babylon: bring me in before the king, and I will shew unto the king the interpretation. 25Then Arioch brought in Daniel before the king in haste, and said thus unto him, I have found a man of the captives of Judah, that will make known unto the king the interpretation. 26The king answered and said to Daniel, whose name was Belteshazzar, Art thou able to make known unto me the dream which I have seen, and the interpretation thereof? 27Daniel answered in the presence of the king, and said, The secret which the king hath demanded cannot the wise men, the astrologers, the magicians, the soothsayers, shew unto the king; 28But there is a God in heaven that revealeth secrets, and maketh known to the king Nebuchadnezzar what shall be in the latter days. Thy dream, and the visions of thy head upon thy bed, are these; 29As for thee, O king, thy thoughts came into thy mind upon thy bed, what should come to pass hereafter: and he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass. 30But as for me, this secret is not revealed to me for any wisdom that I have more than any living, but for their sakes that shall make known the interpretation to the king, and that thou mightest know the thoughts of thy heart. 31Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. 32This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, 33His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. 34Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. 35Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. 36This is the dream; and we will tell the interpretation thereof before the king. 37Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. 38And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. 39And after thee shall arise another kingdom inferior to thee, and another third kingdom of brass, which shall bear rule over all the earth. 40And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. 41And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. 42And as the toes of the feet were part of iron, and part of clay, so the kingdom shall be partly strong, and partly broken. 43And whereas thou sawest iron mixed with miry clay, they shall mingle themselves with the seed of men: but they shall not cleave one to another, even as iron is not mixed with clay. 44And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. 45Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. 46Then the king Nebuchadnezzar fell upon his face, and worshipped Daniel, and commanded that they should offer an oblation and sweet odours unto him. 47The king answered unto Daniel, and said, Of a truth it is, that your God is a God of gods, and a Lord of kings, and a revealer of secrets, seeing thou couldest reveal this secret. 48Then the king made Daniel a great man, and gave him many great gifts, and made him ruler over the whole province of Babylon, and chief of the governors over all the wise men of Babylon. 49Then Daniel requested of the king, and he set Shadrach, Meshach, and Abed–nego, over the affairs of the province of Babylon: but Daniel sat in the gate of the king.
Rüyanın Olası Kutsal Yazı Yorumları
Aşağıda para saymayla ilgili bir rüya için teolojik olasılıklar sıralanmıştır. Her biri kehanet niteliğinde tahminler değil, pastoral ve Kutsal Yazı temelli okumalar olarak sunulmuştur.
1. İyi Yöneticilik ve Hesap Verebilirliğe Çağrı
Rüyada para saymak, kaynakları nasıl yönettiğinizi gözden geçirme yönünde Tanrı’nın daveti anlamına gelebilir. Yeni Ahit, mülkleri krallık için sadakatle yönetilmesi gereken bir emanet olarak çerçeveler. Sayma veya hesap tutma imgeleri, mali tercihleri, verme yaşamını veya zaman ve yeteneklerin kullanımını gözden geçirme gereğini işaret edebilir. Bu okuma, suçluluk duygusundan çok sorumluluğu vurgular.
14“Semavî Hükümranlık, yolculuğa çıkan bir adama benzer. Adam, ayrılmadan önce hizmetkârlarını çağırmış, onlara mallarını emanet etmiş. 15Hizmetkârlarının kabiliyetine göre birine beş, birine iki, birine de bir çuval gümüş para vermiş. Sonra yoluna gitmiş. 16Beş çuval alan hemen gidip parayı işletmiş ve beş çuval daha kazanmış. 17Aynı şekilde iki çuval alan iki çuval daha kazanmış. 18Fakat bir çuval para alan hizmetkâr gitmiş, bir çukur kazmış ve efendisinin parasını oraya saklamış. 19“Uzun zaman sonra bu hizmetkârların efendisi geri dönmüş. Onlarla hesap görmeye oturmuş. 20Beş çuval para alan adam yanında beş çuval daha getirmiş. ‘Efendim’ demiş, ‘Bana beş çuval para emanet etmiştin; bak, beş çuval daha kazandım.’ 21“Efendisi ona şöyle demiş: ‘Aferin! Sen iyi ve itimada lâyık bir hizmetkârsın! Küçük işte sadık kaldın, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, sevincime ortak ol!’ 22“Sonra iki çuval para alan adam gelmiş. ‘Efendim’ demiş, ‘Bana iki çuval para emanet etmiştin; bak, iki çuval daha kazandım.’ 23“Efendisi ona şöyle demiş: ‘Aferin! Sen iyi ve itimada lâyık bir hizmetkârsın! Küçük işte sadık kaldın, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, sevincime ortak ol!’ 24“Daha sonra bir çuval para alan adam gelmiş. ‘Efendim’ demiş, ‘Senin sert bir adam olduğunu biliyorum. Ekmediğin yerden biçer, harman savurmadığın yerden devşirirsin. 25Korktum, gittim, verdiğin çuvalı gömdüm. İşte, al paran burda!’ 26“Efendisi ona şöyle demiş: ‘Seni yararsız ve tembel hizmetkâr! Madem ekmediğim yerden biçtiğimi, harman savurmadığım yerden devşirdiğimi biliyorsun, 27paramı neden işletmedin? Ben de geldiğim zaman paramı faiziyle birlikte geri alırdım.’ 28Sonra diğer hizmetkârlarına, ‘Bu adamın elindeki çuvalı alın, on çuval parası olana verin’ demiş. 29‘Kimin elinde çok varsa, ona daha çok verilecek ve bolluğa kavuşacak. Fakat kimin elinde az varsa, elindeki de alınacak. 30Öyleyse şu yararsız hizmetkârı dışarıya, karanlığa atın! Orada feryat ve figan olacaktır.’
1İsa şakirtlerine şöyle dedi: “Bir zamanlar zengin bir adam varmış. İşlerini idare etmesi için bir kâhya tutmuş. Bir gün bu kâhya efendisine malını çarçur ediyor diye ihbar edilmiş. 2Efendisi onu çağırıp, ‘Nedir senin hakkında duyduklarım? Paramla ne yaptın? Hesap ver. Artık benim kâhyam olamazsın’ demiş. 3“Kâhya kendi kendine, ‘Ben ne yapacağım şimdi? Efendim beni kâhyalıktan alacak. Toprakta çalışacak kadar güçlü değilim. Dilenmeye de utanırım. 4Fakat ne yapacağımı biliyorum. Arkadaşlar edineceğim, böylece işten çıkarıldığımda onlar beni evlerine buyur edecekler’ demiş. 5“Bunun üzerine kâhya efendisine borcu olanları tek tek çağırmış. Birincisine, ‘Efendime ne kadar borcun var?’ diye sormuş. 6Borcu olan da, ‘Yüz testi zeytinyağı’ demiş. Kâhya da ona, ‘Hemen borç senedini al, otur ve borcunu elli testi diye yaz’ demiş. 7“Sonra bir başka borçluya, ‘Senin borcun ne kadar?’ demiş. Borçlu da, ‘Yüz çuval buğday’ demiş. Kâhya da, ‘Al borç senedini, seksen çuval diye yaz’ demiş. 8“Efendisi, hilekâr kâhyayı akıllıca davrandığı için takdir etmiş. Aslında dünyevî insanlar, kendilerine benzer kişilerle ilişkilerinde, Allah’ın aydınlattığı insanlardan daha akıllıca davranıyorlar. 9“Ben size şunu söyleyeyim, şimdi sahip olduğunuz dünya malını kendinize dost edinmek için kullanın. O zaman malınız bitip tükenince, ebedî meskeninize kabul edilirsiniz. 10Küçük işlerde itimada lâyık olan kişi, büyük işlerde de itimada lâyıktır. Küçük işlerde hilekâr olan kişi ise büyük işlerde de hilekâr olur. 11Dünyanın aldatıcı serveti konusunda itimada lâyık değilseniz, ebedî serveti size kim emanet eder? 12Dünya malı Allah’a aittir. Buna sadık değilseniz semada nasıl payınız olur? 13“Bir köle iki efendiye kulluk edemez. Ya birini sevip diğerinden nefret eder, ya da birine sadık olur diğerini umursamaz. Hem Allah’a hem de paraya kulluk edemezsiniz.”
2. Bağlılığın veya Ayartının Ortaya Çıkması
Para sık sık yüreğin sınanması işlevi görür. Uykuda para saymak, zenginliğe olan bağlılık veya güvenlik konusundaki içsel bir mücadeleyi yansıtıyor olabilir. Kutsal Yazı, zenginliklerin baştan çıkarıcılığı ve paraya duyulan sevginin Tanrı’ya adanmışlığı nasıl yerinden edebileceği konusunda uyarır. Rüya huzursuzluk uyandırıyorsa, bu bir tövbe ve yeniden düzenleme gerektiren bir putu açığa çıkarıyor olabilir.
“Kimse iki efendiye kulluk edemez. Birini sever, diğerinden nefret eder, ya da birine sadık olur, diğerini umursamaz. Siz hem Allah’a hem de paraya kulluk edemezsiniz.
Çünkü her kötülüğün bir kökü para sevgisidir. Nitekim para için yanıp tutuşan kimileri imandan saptılar ve kendi başlarına bir sürü belâ açtılar.
Sonra İsa kalabalığa dönerek, “Dikkat edin, kendinizi her türlü açgözlülükten koruyun, çünkü insanın hayatı sahip olduğu mallara bağlı değildir” dedi.
3. Sağlanma ve Tanrı’nın Bakımı Hakkında Endişe
Bazıları için rüyada para saymak, geçim endişelerini meşru bir biçimde ifade eder. Kutsal Yazı, ihtiyaçlar için duyulan kaygıyı ele alır ve Tanrı’nın bakımına güvenmeye akıl verir. Böyle bir rüya, bu kaygıları Rabb’e getirme, geçim için pratik adımları gözden geçirme ve korku tarafından sürülmek yerine ilk olarak Tanrı’nın krallığını arama daveti olabilir.
31“Velhasıl ‘Ne yiyeceğiz?’, ‘Ne içeceğiz?’, ‘Ne giyeceğiz?’ diye kaygılanmayın. 32Allah’ı tanımayanlar hep böyle şeyleri düşünüp dururlar. Fakat semavî Babanız bunlara muhtaç olduğunuzu bilir. 33Siz Allah’ın Hükümranlığı’na ve hak yoluna öncelik verin. O zaman diğer her şey size verilecektir.
4. İlahi Hesap veya Ahlaki Değerlendirmenin Sembolü
Sayma, Kutsal Yazı’nın ilahi hesap temasıyla ilişkilendirilebilir; burada işlerimiz ve yöneticiliğimiz Tanrı önünde gözden geçirilir. Kutsal Yazı, sadakatimizin değerlendirileceği bir gelecekteki hesaplaşmadan söz eder. Para sayma rüyası, mecazi olarak ölçülüyor veya değerlendiriliyor olma hissini çağrıştırabilir; bu da kaynakları kullanışımızın etik bütünlüğüne ve ebedi önemine dikkat çeker.
Çünkü hepimiz Mesih’in hüküm kürsüsü önüne çıkacağız. O zaman herkes bu hayatta işlediği iyi ya da kötü amellerin karşılığını alacaktır.
5. İtiraf ve Tazminata Yönlendirme
Rüya, para ile ilgili haksızlık veya sahtekarlık konusunda vicdanı harekete geçiriyorsa, bu tövbe ve onarım yönünde pastoral bir dürtü olabilir. Zacchaeus’un dönüşümü gibi kutsal anlatılar, gerçek tövbenin kanıtı olarak tazminat ve kaynakların dönüştürülmüş kullanımını vurgular. Rüyalar ahlaki duyarlılığı uyandırmada rol oynayabilir, ancak bir sonraki uygun adım Kutsal Yazı ve cemaat temelli eylemdir.
Zakay, İsa’nın önünde durup şöyle dedi: “Efendimiz, malımın mülkümün yarısını fakirlere vereceğim. Eğer birinden haksızlıkla bir şey aldımsa, aldığımın dört katını geri vereceğim” dedi.
Öyleyse tövbe edin. Allah’a dönün ki, günahlarınız bağışlansın.
Pastoral Düşünce ve Ayırt Etme
Bir Hristiyan canlı bir rüyada para saydığında, ilk tepkiler korkuya kapılmaktan ziyade dua dolu ve ölçülü olmalıdır. Pratik adımlar arasında rüyayı dua ile Tanrı’ya sunmak, hikmet için dua etmek ve izlenimleri Kutsal Yazı’ya karşı sınamak vardır. Rüyayı Kutsal Yazı öğretisi ışığında tartmaya yardımcı olacak olgun inanılardan veya pastorlardan akıl istemek önemlidir. Tövbe ile sonuçlanan meşru vicdan rahatsızlığı ile pastoral bakım veya pratik planlama gerektiren takıntılı kaygıyı ayırt edin. Tanrı’dan açıklık isteyin ve manevi yansımayı bütçe yapmak, mali kararlar için danışmanlık aramak ve açgözlülüğe karşı düzeltici olarak cömertlik gibi dürüst pratik adımlarla birleştirin.
İçinizden birinin hikmette eksiği varsa, Allah’tan istesin. Allah herkese cömertçe ve itiraz etmeden verir.
Hiçbir şeyi tasa etmeyin. İsteklerinizi yakarışla, duayla ve şükranla Allah’a bildirin.
Sonuç
Rüyada para saymak birkaç Kutsal Yazı kökenli anlama gelebilir: sadakatli yöneticiliğe davet, yanlış yere konmuş bağlılığın açığa çıkması, sağlanma için Tanrı’ya güvenme çağrısı, ilahi bir hesabın sembolik hissi veya tövbe ve tazminat çağrısı. Bu okumaların hiçbiri otomatik bir peygamberlik olarak ele alınmamalıdır. Kutsal Yol, dua, Kutsal Yazı ve bilgece öğütle yanıt vermektir; böylece Tanrı’nın Sözü anlayışı ve eylemi şekillendirir. Bu yolla rüyalar korku kaynakları olmaktan çok daha büyük bir sadakate yönelten hatırlatmalar haline gelir.